Ambitie hoogopgeleide vrouwen miskendUit onderzoek van Opportunity in Bedrijf dat tijdens het congres van het Ambassadeursnetwerk 2005/2006 werd gepresenteerd blijkt dat de combinatie van werk en zorg niet het grootste probleem is van vrouwen aan de top van het bedrijfsleven. Veel belangrijker is dat hun kwaliteiten worden ondergewaardeerd en hun ambities onderschat.Onderzocht werden de motieven van 160 hoogopgeleide vrouwen die van werkkring zijn veranderd. Jos Nijhuis, bestuursvoorzitter van Price WaterhouseCoopers rekende uit dat het vertrek van ambitieuze vrouwen en de daaraan gekoppelde uitval van talent zijn bedrijf jaarlijks 10 tot 20 miljoen euro kost. Dat is 10 à 15 procent van de nettowinst. PWC is dan ook een van de bedrijven die een actief beleid voert om uiteenlopend talent binnenboord te houden. Lizzy Venekamp, directeur van Opportunity in Bedrijf: “Over het algemeen wordt gedacht dat factoren als hoge werkdruk, gebrekkige opvangmogelijkheden voor kinderopvang en het ontbreken van deeltijdfuncties belangrijke vertrekredenen zijn. Maar voor nog geen tien procent van de ondervraagden speelt dit een rol. Ook de combinatie werk privé is minder een struikelblok dan verwacht.” Volgens senior adviseur Margo van Berkel wordt het ambitieniveau van vrouwen stelselmatig onderschat door het management. “Dat komt doordat mensen weinig vrouwen aan de top zien. Ook veronderstelt men dat vrouwen parttime willen werken, wat in de visie van veel managers niet mogelijk is als je een leidinggevende functie hebt. En vrouwen worden onbewust geassocieerd met dienstverlenende functies en niet met leidinggevende.” Vrouwen op hun beurt zijn bescheidener in het afgeven van het signaal dat ze wél hogerop willen. “Ze denken vaak: ik werk heel hard, dat wordt vanzelf wel gezien. Voor hen geldt doing things right als belangrijke leidraad, voor mannen is het eerder: doing the right things”. En als vrouwen het toch kenbaar maken, dan oogst het nog niet altijd bewondering, constateert zij. “Vrouwen worden afgerekend op hun prestaties, mannen op hun potentieel. Terwijl mannen het vanzelfsprekende vertrouwen krijgen, vraagt men zich bij vrouwen af of ze het gaan redden. ”Vrouwen hebben niet zozeer behoefte aan deeltijd als wel aan flexibiliteit, in werktijden en werkplekken. Van Berkel: “In veel bedrijven ligt de nadruk op aanwezigheid. Je moet vooral veel uren maken op kantoor. Vrouwen weten ook wel dat veel uren maken nodig is in deze posities. Maar waarom zou je niet ’s avonds thuis kunnen doorwerken? Zulke mogelijkheden zijn heel beperkt.” Van Berkel noemt het schrijnend wanneer vrouwen moeten constateren dat ze keihard werken, maar toch minder kansen krijgen. “Als je geen mogelijkheden hebt om op te klimmen, kom je voor de vraag: wat doe ik hier dan nog?” (Bron: Trouw, 8 november 2006) |
|
|||||||
